Είναι οι ιστορίες τελικά

Λένε ότι για να έχεις μια καλή αφήγηση χρειάζονται τρία πράγματα. Φίλοι, terroir, ιστορίες. Διασχίζοντας τις εκτάσεις του κάμπου της Δράμας, περίεργοι να γνωρίσουμε τον τοπικό αμπελώνα, καταλήξαμε στο κτήμα Οινογένεσις. Όταν κάποιος αποφασίσει να ανοίξει το εγχειρίδιο του σωστού οινοποιείου, δίπλα στον ορισμό, θα έχει κατά πάσα πιθανότητα την φωτογραφία του κτήματος. Ένα κτήριο εξαιρετικής λειτουργικότητας και αισθητικής, χτισμένο σε τυπική μακεδονίτικη αρχιτεκτονική.

Αναμφισβήτητα από μόνο του το τοπίο, ο χώρος, η θέα μπορούν να εντυπωσιάσουν τον αρχάριο επισκέπτη. Αυτό όμως που προσωποποιεί την μαγεία του κτήματος, είναι οι διαδρομές που ακολουθεί κανείς στο εσωτερικό του, ακολουθώντας τις ιστορίες του ιδρυτή του κτήματος Μπάκη Τσάλκου. Τα κελιά, η αίθουσα του γεύματος, ο χώρος υποδοχής. Κατεβαίνοντας στο δεύτερο υπόγειο, αισθανθήκαμε λίγο σαν τον Fortunato στο μυθιστόρημα του Edgar Allan Poe «Το βαρέλι του Αμοντιλάδο». Όπου Αμοντιλάδο το γνωστό ισπανικό sherry, το οποίο ωριμάζει σε βαρέλια που γεμίζονται κατά τα ¾ και  ευνοεί τη δημιουργία του «αιθέριου υφάσματος» στην επιφάνειά του. Μια καλή ιδέα για κρασί θα έλεγε ο Μπάκης, αν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να διαβάσει τη σκέψη μου.

Αφήσαμε πίσω μας τον Αμερικάνικο ρομαντισμό, και επισκεφτήκαμε τον κελάρι των βαρελιών. Ο Carravagio ιδανικός εκφραστής του κιαροσκούρο, χαμογελαστός με τον Βάκχο πάνω από τα βαρέλια, ήταν η γεφυρα για να κατανοήσουμε την φιλοσοφία του κρασιού «ΔΕΚΑ», την επιτομή της αντίστιξης λευκής και ερυθρής οινοποίησης.  Ένα όνομα, στα κρασιά παλαίωσης του κτήματός. Λευκό blend, Sauvignon Blanc, Ugni Blanc, Semillion του 2012, για να διαψευστούν όσοι πίστευαν- όπως κι εγώ- ότι το ελληνικό Sauvignon Blanc δεν παλιώνει. Αφήστε μόνο μια ώρα το κρασί σε κανάτα, για να υποχωρήσει το βαρέλι και να αφήσει χώρο για τα υπόλοιπα αρώματα. Ξινόμαυρο, Merlot του 2009 η ερυθρή ετικέτα «ΔΕΚΑ». Ένα Ξινόμαυρο παλαιάς κοπής, ρωμαλέο που θυμίζει παραδοσιακές Νάουσες, ενώ το Merlot στρογγυλεύει απλά τις άκρες χωρίς να κόβει τίποτα από τον χαρακτήρα.

Δεν θα μπορούσε φυσικά να φύγει κανείς από το κτήμα, χωρίς να δοκιμάσει τις υπόλοιπες ετικέτες, ξεκινώντας από τα φρέσκα λευκά, οδηγούμενος σε ποικίλους συνδυασμούς από χαρμάνια, χρονιές, γευστικά ταιριάσματα, πειραματισμούς και κυρίως εντρυφώντας στην φιλοσοφία του κτήματος. Άνθρωποι, terroir, ιστορίες.

Βασίλης Βασιλείου

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, έπαιξα μπάλα στην αυλή της Αγίας Σοφίας, μπάσκετ στην Ικτίνου. Αγαπώ τα ταξίδια, ιδιαίτερα όσα δεν έχω κάνει ακόμα, το Ασύρτικο Σαντορίνης, το Côte-d'Or και το Barolo. Έχω τερματίσει Ironman Triathlon Full Distance και όταν δεν εργάζομαι στο φαρμακείο μου, στην οδό Μητροπόλεως 113 στη Θεσσαλονίκη, θα με πετύχετε να προετοιμάζομαι για τον επόμενο, κατά πάσα πιθανότητα αδιανόητο, αθλητικό στόχο.

Χωρίς σχόλια

Το σχόλιο σας