Ασυνήθιστοι προορισμοί: Νύχτες στη Μόσχα.

Σίγουρα μερικά χρόνια πριν, θα έπρεπε να ήταν κάποιος αρκετά περιπετειώδης ή οδηγός νταλίκας για να επισκεφτεί τη Μόσχα. Φυσικά τα πράγματα έχουν αλλάξει και στη θέση της Μόσχας του παραπετάσματος, υπάρχει μια σύγχρονη Μητρόπολη. Λίγα πράγματα είναι πλέον οφθαλμοφανή στους δρόμους από το πρόσφατο παρελθόν της ρωσικής πρωτεύουσας. Η Μόσχα είναι μια πόλη βαρύγδουπη, όπου η σύνδεση με το παρελθόν ανατρέχει στα χρόνια των Τσάρων, στον Αλέξανδρο Νιέφσκι, στη νίκη επί της χρυσής ορδής των Μογγόλων, στον Ιβάν τον τρομερό.

Εντύπωση σου προκαλεί το μέγεθος. Όλα είναι «πολύ». Πολύ φαρδιοί δρόμοι, πολύ μεγάλα κτήρια, πολύ μεγάλα εμπορικά, πολύ κίνηση και πολύ, πολύ τέχνη.

Long Run με -4οC.

Τι καλύτερο για να γνωρίσεις μια νέα πόλη από το να κάνεις ένα μεγάλο τρέξιμο στο κέντρο. Στην ομιχλώδη και κάπως μελαγχολική Μόσχα διασχίσαμε την Tverskaya Ulica, περάσαμε το άγαλμα του στρατηγού Ζούκωφ, μπήκαμε στην κόκκινη πλατεία. Τρέξαμε γύρω από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου, κατηφορίσαμε στον ποταμό Μοσκβά, περιπλανηθήκαμε στο Γκόρκι Παρκ. Η Μόσχα ετοιμάζεται νωχελικά ακόμα για τα Χριστούγεννα στις 7 Ιανουαρίου,  σύμφωνα με το εορτολόγιο του ιουλιανού ημερολογίου που ακολουθείται στη Ρωσία.

Πρωινό στο καφέ Πούσκιν.

50 χρόνια πριν, ο θρυλικός Γάλλος Gilbert Bécaud εμφανίστηκε στη Μόσχα. Όταν επέστρεψε στο Παρίσι έγραψε το τραγούδι «Natalie» και το αφιέρωσε στον Ρώσο οδηγό του.
Το τραγούδι πηγαίνει: «Περιπλανιόμαστε γύρω από τη Μόσχα, επισκεπτόμαστε την Κόκκινη Πλατεία, και μου λέτε έμαθα πράγματα για τον Λένιν και την Επανάσταση, αλλά σκέφτομαι: «Εύχομαι να βρισκόμασταν στο Café Pushkin κοιτάζοντας το χιόνι έξω από τα παράθυρα. Να πίνουμε ζεστή σοκολάτα και να μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό … »
Το τραγούδι έγινε απίστευτα δημοφιλές στη Γαλλία και δεν είναι περίεργο ότι οι Γάλλοι επισκέπτες στη Μόσχα προσπάθησαν να βρουν το «Café Pushkin». Δεν μπορούσαν όμως να το βρουν, δεδομένου ότι υπήρχε μόνο ως ποιητική φαντασία στο τραγούδι του Bécaud. Το τραγούδι ενέπνευσε τον Andrei Dellos, έναν καλλιτέχνη, εστιάτορα με φραγκορωσικές ρίζες, για να δημιουργήσει το «Café Pushkin».
Στις 4 Ιουνίου 1999, το «Café Pushkin» άνοιξε σε μπαρόκ αρχοντικό στην Tverskoy Boulevard. Στα εγκαίνια, ο Gilbert Bécaud εκτέλεσε το παγκοσμίου φήμης τραγούδι του «Natalie».

Πινακοθήκη Τρετιακόφ.

Ένα σημαντικότατο μουσείο ρωσικής τέχνης, από τον 11ο αιώνα μέχρι και τον μοντερνισμό. Μια πορεία παράλληλη στην εξέλιξη της ευρωπαϊκής ζωγραφικής, με τις ιδιαιτερότητες της ψυχοσύνθεσης, της δεξιοτεχνίας και της αισθητικής των Ρώσων καλλιτεχνών. Περιλαμβάνει σήμερα περίπου 40.00 εικόνες, καθώς επίσης και και τη μισή συλλογή του Γεωργίου Κωστάκη, η οποία αναγκαστικά έμεινε στη Ρωσία.

Μεσημέρι στα Μπολσόι. Κατερίνα Ισμαήλοβα του Σοστακόβιτς.

Λίμνη των κύκνων, Ντάμα Πίκα και Μαζέπα του Τσαϊκόφσκι, Μπόρις Γκοντουνόφ του Μουσόργκσκι, Πρίγκιπας Ιγκόρ του Μποροντίν, Παραμονή των Χριστουγέννων του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ, 7η συμφωνία του Προκόφιεφ, η 11η συμφωνία του Σοστακόβιτς, είναι μερικά από τα έργα που έκαναν πρεμιέρα στο αυτοκρατορικό θέατρο της Μόσχας- το μεγάλο θέατρο όπως λέει και το όνομα του, ενώ στην ίδια πλατεία, υπάρχει και το μικρό θέατρο Μόσχας, το Μάλυ.

Είδαμε την Κατερίνα Ισμαήλοβα, του Ντιμίτρι Σοστακόβιτς, ένα έργο για τα ερωτικά εγκλήματα με δύσκολη για το ευρύ κοινό της εποχής μουσική, τόσο πρωτοποριακή που και ο ίδιος ο Σοστακόβιτς αναγκάστηκε υπό την πίεση του καθεστώτος να την αποκηρύξει.

Απόγευμα στο Gum.

Τo γιορτινά στολισμένο, με χιλιάδες αναμμένα φωτάκια, εμπορικό κέντρο, στην ανατολική πλευρά της κόκκινης πλατείας, μας καλούσε από μακριά να το επισκεφτούμε. Αποτελεί σήμα της νέας μοντέρνας οικονομικής πραγματικότητας της Ρωσίας. Εξαιρετική αισθητική, χλιδή, γεύσεις από κάθε σημείο της γης, με έμφαση στο τοπικό μαύρο χαβιάρι την βότκα και τους αφρώδεις οίνους από την περιοχή της Κριμαίας. Και όλα αυτά δίπλα στο αερόπλοιο των αδερφών Μονγκολφιέ.

Μια στάση στο Eliseevsky.

Δεν παραλείψαμε φυσικά μια στάση στο μπαρόκ ντελικατέσεν Eliseevsky Shop, για κάποιες  σοκολατένιες γευστικές δοκιμές αλλά και για να θαυμάσουμε την εσωτερική διακόσμηση. Αισθανθήκαμε σχεδόν σαν παιδιά έτοιμα να σκαρφαλώσουμε στον σαλαμοουρανό.

Βράδυ στο White Rabbit Restaurant

Σε ένα εντυπωσιακό εστιατόριο στον 16ο όροφο, θαυμάσαμε από ψηλά την φωτισμένη Μόσχα, υπό τους ήχους παραδοσιακών αλλά και κλασσικών ρώσικων μελωδιών. Η ποικιλία οστρακοειδών είναι κάτι το μοναδικό, οι συνδυασμοί παράτολμοι, ενώ ο διάκοσμος είναι υπέροχος και η εξυπηρέτηση αψεγάδιαστη.

Last round at Ο2

Το Roof Garden του ξενοδοχείου Ritz, λίγο πιο πάνω από την κόκκινη πλατεία αποτέλεσε την τελευταία ατασθαλία του ταξιδιού. Ένα blended negroni παλαιωμένο στο βαρέλι για τρεις μήνες, ήταν η επιτομή του «τελευταίου ποτού», καθώς κάπου στο βάθος ο Louis Armstrong ψιθύριζε με την τρομπέτα του… Ochi Chernyie

Βασίλης Βασιλείου

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, έπαιξα μπάλα στην αυλή της Αγίας Σοφίας, μπάσκετ στην Ικτίνου. Αγαπώ τα ταξίδια, ιδιαίτερα όσα δεν έχω κάνει ακόμα, το Ασύρτικο Σαντορίνης, το Côte-d'Or και το Barolo. Έχω τερματίσει Ironman Triathlon Full Distance και όταν δεν εργάζομαι στο φαρμακείο μου, στην οδό Μητροπόλεως 113 στη Θεσσαλονίκη, θα με πετύχετε να προετοιμάζομαι για τον επόμενο, κατά πάσα πιθανότητα αδιανόητο, αθλητικό στόχο.

Χωρίς σχόλια

Το σχόλιο σας